İsrail-İran savaşı devam ederken aralarında 1500 km’ye yakın mesafe olan iki ülke arasındaki savaşın ne zaman biteceğine dair görüşler de paylaşılmaya devam ediyor.
Başlıktaki soruya cevabımızı hemen verelim.
Bu savaş “İran’ın savaşma azim ve kararlılığı bitene kadar” devam eder.
Süresi, bu hedefin gerçekleştiği zaman kadar olacak.
Sanıldığı gibi bu savaşın hedefi İran’ın molla rejimini değiştirmek değil. İsrail ve ABD İran’daki molla rejimi ve uygulamalarından ziyadesi ile mutlu çünkü potansiyeli yüksek bir ülkeyi bu duruma ancak böyle bir rejim ve anlayış getirebilirdi.
İsrail’in saldıracağı belliyken dahi 1 uçak kaldıramadan buna maruz kalabilecek bir orduyu ancak mollaların izlediği liyakatsizlik üzerine kurulu bir rejim sağlayabilir.
Bu günlerde belki de en istenmeyen şey İran’a Genelkurmay Başkanı olmak. Öyle ki İsrail saldırıları sonucunda Baghari’den sonra İran’a Genelkurmay Başkanı olan Ali Şadmani'yi de öldürdüğünü iddia etti.
İran açıklamalarına göre savaşın başından beri kayıpları 244. Bunların içinde hiçbir siyasetçi ve din adamından bahsedilmiyor. Kimler var öldürülenler arasında? Üst düzey komutanlar ve bilim adamları.
Sanmayın ki ilahi bir güç koruyor mollaları ve onların din adamlarını. İsrail onların varlığından ziyadesi ile memnun. Bunun yansımasını Suriye’de de görüyoruz. Suriye’de Collani’nin (Ahmet eş Şara) varlığından en mutlu olan kim derseniz cevabı açıktır, İsrail.
Suriye’yi böyle niteliksiz, entelektüel birikim ve akademik birikimi olmayan, din temelli bir anlayışa sahip kişilerin yönetmesi demek, bu ülkenin bundan sonra en az yüz yıl daha belini doğrultamaması demek olduğunu bilen ülkelerin en başında İsrail geliyor.
Bu nedenle kendisine tehdit olarak gördüğü Esad’ı ve rejimini yok etmek için HTŞ’ye istediği her desteği veren, Halep, Hama, Humus ve Şam bölgesindeki Esad’a bağlı askerî birlikleri de günlerce bombalayıp HTŞ’nin Şam’a giden yolunu açan da İsrail değil miydi? Yılların rejimi 70 araca teslim olduysa İsrail sayesindedir.
İsrail sonrasında da Şam’a 20 km. mesafeye kadar işgaller gerçekleştirdi. Tartus ve Lazkiye’yi defalarca bombaladı. Suriye hava sahasını kendi bölgesinden çok daha rahat ve emniyetli bir şekilde kullanıyor.
İlginç olan Collani ve rejiminin değişmemesini isteyen iki ülkeden birinin İsrail diğerinin Türkiye olması.
Tekrar dönelim İran’a ve biraz da askerî açıdan konuya bakalım.
Liyakatsiz komutanların yönettiği bir ordunun hazin sonucunun göstergesidir manzara.
Tabii ki bir şeyler yapacak, arada füzeler atacak, drone’lar gönderecek. Bütün bunların İsrail tarafından hesap edilmediğini düşünmek en basit mânâda saflık olur. İran’ın Fetah ve Secil gibi hiper ve süpersonik füzelere sahip olduğunu İsrail’in bilmemesi gibi bir durum mümkün değil.
İran füzelerinin İsrail’in demir kubbesini (hava savunma sistemi) delmesi sürpriz değil, bilinen bir durumdur. Çünkü bu tür savunma sistemleri genel olarak yatık mermi yollu silâhlara karşı koruma sağlar, dik mermi yollu mühimmatlar bu sistemleri aşabilir. İsrail’in muhtemel zaiyat durumunu hesaplamadan böyle bir harekâta girişmesi düşünülemez.
İsrail’in muhteşem bir istihbarat birikimi (muhtemelen büyük çoğunluğu ABD ve İngiltere kaynaklı) ile harekâta başladığını görüyoruz. Bu istihbarat birikimini İsrail’in (ve destekçisi ABD’nin) nasıl sağladığı ayrı bir yazı konusu. İnsan istihbaratı (HUMINT), Sinyal istihbaratı (SIGINT), görüntü istihbaratı (IMINT) ve ölçüm ve imza istihbaratı (MASINT) gibi tekniklerden nasıl istifade ettikleri başlı başına bir inceleme ve teknik bir konudur.
İsrail’in bilmediği ya da henüz keşfedemediği füze rampaları varsa bunların da yerlerini elindeki uydu bağlantılı hedef tespit sistemleri ile İran’ın atışları sonrası öğrenerek gereğini yerine getirdiğini görüyoruz.
Konvansiyonel harbe dönmesini beklememekle beraber İsrail’in, İran’ın bazı bölgelerine hava hücum harekâtı ile özel birliklerini indirerek bazı faaliyetlerde bulunmasını çok muhtemel görüyorum. Bu hem büyük bir güç gösterisi olur hem de korku ve panik ile İran’ı karışıklığa sürükleyebilir.
Bize düşen bu muharebe ortamını iyi okumak. En akıllı ordular ve devletler başka ordu ve devletlerin tecrübelerinden sonuç çıkartanlardır.
Bizden çok daha millî ve yerli savunma sanayi birikimi olan, balistik füzeleri olan İran liyakatsiz ellerde bir ordunun ne hâllere düşeceğini göstermiştir.
İran ordusunda sarıklı amiraller, takkeli generaller var mı bilmiyorum fakat sakallı generalleri görüyorum. Onlar da öldürülen Kasım Süleymani gibi bilmem hangi lise mezunu, 23 yaşından sonra asker olmuş, askerî bilgi ve görgüden uzak, savaşçı ruhu temelden kazanamamış, askerî anlayışı yaşamlarına oturtamamış generaller ise daha çok genelkurmay başkanı öldürür İsrail. Muhtemelen mollalar bu generalleri keyiflerine göre terfi ettirmişler. İran’da olan, siyasi yandaşlıkla çok iyi makamlara gelen generallerin telef olmasıdır. Tabii akıllarda şu soruda var: Acaba bir asker için sevk ve idare zafiyetinden dolayı makamında boynuna yular takılması mı, yoksa bu şekilde ölmek mi daha onurlu?
Askerlik, ulu önder Atatürk’ün dediği gibi, “İşleri idare etmek değil, birlikleri sevk ve idare etmek sanatıdır”. Aksi takdirde geriye her türlü imkân olsa da telef olan bir ordu ile o ordunun altında ezilen bir ulus kalır.
Bu haberin/makalenin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmeden yayımlanamaz. Kaynak gösterilse dahi aktif link verilerek kullanılabilir. Kaynak göstermeden ve aktif link vermeden yayımlayanlar hakkında yasal işlem başlatılır.
