Bir ülkenin ekonomik, sosyal ve kültürel kalkınmasını sağlayan en değerli gücü insan unsurudur. Beşerî kaynakların nitelik ve nicelik yönü ulus devletlerin varlığını sağlıklı sürdürmesi, güvenliği ve küresel rekabette öne çıkması için en stratejik unsurdur. 21’inci yüzyılda ulus devletler için nitelik, nicelikten çok daha kritik bir hâl almıştır. Bu nedenle ulus devletlerde eğitimli, donanımlı, analitik düşünebilen, teknoloji ve sanat alanlarında üretim yapabilen nitelikli beşerî kaynak yaratmak devletlerin sürdürebilirliği açısından hayati önemi haizdir. Ulus devletler için eğitim, sadece bireysel bir gelişim süreci değil; millî egemenliği koruma, ekonomik refahı artırma ve küresel rekabette hayatta kalma mücadelesidir.
Eğitimsiz nüfus sayıca fazla olursa işsizlik, yoksulluk gibi önü alınamaz sorunlarla birlikte dışa bağımlılık, egemenlik kaybı, göç dalgaları, yabancı sermaye sömürüsü ve jeopolitik riskleri beraberinde getirir. Genç nüfus ve beraberinde asker potansiyelinin azalması sınır güvenliği ile birlikte yayılmacı komşu devletlerin iştahını kabartarak güvenlik tehditlerini artırır. Buna karşın; nitelikli eğitim sistemi ise bireylere vatandaşlık bilinci ve millî kimlik ile bu ve benzeri riskleri yok etme yeteneği kazandırır. Bireylerde millî kimlikle oluşan güçlü bağ ile nitelikli bir entelektüel sınıfı yaratılabilir. Bu nedenle ulus devletler nüfus sayılarını planlarken toplumun eğitim ve üretim kapasitesini artırmak zorundadır. Nitelikli bir nüfus devleti küresel bir güce dönüştürebilir. Bu gücün ülkemize sağladığı temel faydalardan; yüksek katma değerli üretim, küresel rekabet gücü, yabancı yatırımcı çekme kabiliyeti, cari açığın azalması gibi ekonomik faydaların yanı sıra; stratejik ve güvenlik boyutuyla da millî teknoloji hamlesi, asimetrik ve inovatif güç avantajı, kriz yönetim kapasitesi askerî faydalar olarak sayılabilir. Tüm bunlar sosyal ve kültürel alanda da toplumsal refah ve adalet, demokratik ve hukuki gelişim ile beyin göçünün tersine dönmesi gibi alanlarda çarpan etkisi yaratır.
Mustafa Kemal Atatürk’ün 20 Eylül 1924 tarihinde Hamidiye Kruvazörü Hatıra Defterine yazdığı görüşleri ilelebet ciddiye alınmalıdır.
“Hudutlarının mühim ve büyük aksamı deniz olan Türk Devleti’nin Donanması da mühim ve büyük olmak gerektir. O zaman Türkiye Cumhuriyeti daha müsterih ve emin olacaktır. Mükemmel ve kaadir bir Türk Donanmasına malik olmak gayedir. Bunun ilk azimet noktası, sefain-i harbiye tedarikinden evvel onları muvaffakıyetle sevk ve idareye muktedir kumandanlara, zabitlere, mütehassıslara malikiyettir.”
Atatürk’ün Türk ulusuna güvenerek uygulamaya koyduğu ekonomik, sosyal, idarî, hukukî ve askerî tüm yenilikler nitelikli insan gücü yetiştirmek vizyonuyla yapılmıştır. O yıllarda alınan her karar ülkemizi bugünlere getirmiştir. O vizyondan geriye gitmek, geriye götürmeye çalışmak mümkün değildir. Savaş yorgunu genç Cumhuriyetin hayatta kalan neferleri iyi niyetle kolları sıvadı ve 10 yıllarca büyük atılımlar yaparak bize güçlü bir miras bıraktı. Bu atılımlardan özellikle uygulamalı eğitim yuvaları inşa etmek fikri müthiş bir eğit-donat hamlesiydi, ki Köy Enstitüleri’nin kuruluşu bunun içindi. Kurnaz ama eğitimsiz toprak ağalarınca o dönem bu hamle durdurulsa da modern eğitim tüm engellere rağmen millî ruhu haiz iyi niyetli yurttaşlarla sürdürüldü, tabana yayıldı. Örneğin; 1924 doğumlu, İnşaat Yüksek Mühendisi, Türkiye’nin 9’uncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, halk tabiriyle “Çoban Sülü” kariyerini Çankaya’da Cumhurbaşkanı olarak tamamladı. Ülkemizde yükselmiş nice isimler yurttaşların eşitliği ilkesiyle ulusu için önemli bir değer yarattı.
İçinde bulunduğumuz 21’inci yüzyıldan “dâhili ve harici bedbahtlara” bir örnek vermek gerekirse, kötüye en iyi örnek; Terör ve Casusluk Örgütü FETÖ yapılanması ve o örgütün elebaşı hain liderliğindeki kalkışma olabilir, tıpkı Cumhuriyetin ilk yıllarında “Şeyh Sait Ayaklanması” gibi. Türkiye’nin çağdaş eğitim tedrisatı ve devlet tarafından görevlendirilmiş eğitmenleri yerine çevresindekilerden “özel bir dini eğitim(!)” almıştır. 1999 yılında ABD’ye yerleşene kadar insanların yoksulluğunu ve inançlarını istismar ederek devlete karşı kadrolaşmış, eğitim adı altında açtığı kurslarında beşerî kaynak gücünü devşirerek devlete karşı yetiştirmiş, hükûmetleri ve dahası sermaye sahiplerini siyasal İslâm’ın en kuvvetli silâhı “Allah ile kandırmak” yoluyla etki altına almıştır. Bu küresel güç olmak iddiasındaki ulus devletler için büyük bir zafiyettir. Unutulmamalıdır ki; Balyoz gibi kumpas operasyonlarla TSK’nın kuvvet çarpanı Türk Deniz Kuvvetleri’ndeki nitelikli asker gücünü ortaklarıyla tasviye etmeyi hedeflemiştir. Bu gibi nedenlerle; toplumu din, mezhep veya etnik köken üzerinden ayrıştıranlar değil, anayasal vatandaşlık bağı etrafında birleştiren, Türkiye’ye, milletine kuruluşundaki; demokratik, laik, hukuk ilkelerine tam bağlı eğitimli kişiler örnek alınmalıdır. Deniz kültürüne sahip kişiler yüksek oranda böyledir.
Aynı tuzağa yine düşmemek için…
Denizci devlet olmak için halk mı, yoksa devlet mi denizci olmalı? Deniz Bakanlığı kurulmalı mı? Liyakat olursa ne olur, olmazsa ne olur? Bu gibi soruların cevaplarını sayfalarımızda aralıksız yayımladık.
Üniter devlet Türkiye’nin, klasik bir kara devleti refleksinden sıyrılarak tam anlamıyla bir denizci devlet kimliği kazanması için “güçlü ve sürdürülebilir bir devlet politikası” gerekiyor. Türkiye, jeopolitik olarak Asya, Avrupa ve Afrika’nın kesişiminde bir kara bağlantısı gibi algılansa da sahip olduğu deniz alanları etkin kontrol edilmediği sürece her yönden kuşatılmaya ve enerji hatlarında baypas edilme riskiyle karşı karşıya. Kökten dinci yerine, denizci devletlerin tarihine bakıldığında küresel zenginlik ve siyasi caydırıcılık kara alanı büyüklüğüyle değil, dünya ticaretinin yüzde 80’inin döndüğü deniz rotaları, limanlar, deniz altı enerji kaynaklarına hükmetmekle olduğu görülebilir. Türkiye egemen bir devlet olarak büyük ve güçlü bir ekonomiyle küresel bir güç olma hedefine ancak bir kara devleti olmanın ötesine geçerek erişebilir. Küresel rotaları yöneten güçlü bir deniz ticaret filosu, güçlü bir Donanma gücü ve tüm bu gücü (toplumsal tabandan başlayarak) yüksek denizcilik kültürüyle yönetecek denizci bir ulus ile mümkün kılabilir.
Türk ulusunun refahı için deniz kültürüyle yetişmiş uygar bir nesil hayâl etmekle başlanabilir. Unutmamalıdır ki, MİLGEM, MİLDEN, MUGEM denizci nesil tarafından hayata geçirilmiştir. Tam da bunlar için bütüncül deniz ve denizcilik gücünü sosyal, ekonomik ve hukuki alanda işler hâle getirecek bir devlet vizyonuyla tabana yaymak artık elzemdir. Topyekûn kalkınmak için deniz/denizcilik kültürü eğitimin her alanında müfredata alınmalıdır. Dogmalarla bezeli şer yuvaları yerine, çağdaş eğitimi önceleyen sivil girişimlerin önü açılmalıdır. Toplumda denizcilik kültürünü artırmak için millî eğitim sistemine entegre edilmesi gereken politikaları belirleyecek liyakatı esas alan kişiler seçilmeli, atanmalıdır.
Bilinmelidir ki, Türkiye’nin yaklaşık 783 bin kilometrekarelik kara yüzölçümünün yanı sıra, ilan edilmiş ve ilan edilmesi öngörülen deniz yetki alanlarını kapsayan “Mavi Vatan” coğrafyası yaklaşık 462 bin kilometrekare büyüklüğe sahiptir. Bu oran, neredeyse kara topraklarımızın yarısından fazlasına denk gelen devasa bir su kütlesini ve deniz tabanını egemenlik alanımız hâline getirmektedir. Bu muazzam potansiyeli korumak ve ekonomik kazanca dönüştürmek için askerî ve ticari alanlarda atılması gereken stratejik adımlar bellidir.
Türk ulusunun Cumhuriyetten bu yana katre katre oluşturduğu bütüncül deniz ve denizcilik gücüyle Türkiye’yi çağının ötesinde bir seviyeye ulaştırmak istiyorsak, sözde değil özde “denizci ülke, denizci millet” vizyonunu 21’inci yüzyılda merkeze somut uygulamalarla almalıyız. Öyle ki; şartlar, yeni ve cesur kararlar gerektirdiğinde, Atatürk gibi devrimci düşünülmeli; GenelKurmay Başkanlık, Millî Savunma Bakanlık, Millî Savunma Üniversite makamlarına Türk Deniz Kuvvetlerinden liyakatlı amiral, oramiraller atanmalıdır. Zira bu yüzyılda ve jeopolitikte deniz potansiyelimizi tam kapasiteye ulaştırmak için askerî gücümüzü ticari menfaatlerimizin kalkanı yapmak gerek şarttır.
Bu haberin/makalenin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmeden yayımlanamaz. Kaynak gösterilse dahi aktif link verilerek kullanılabilir. Kaynak göstermeden ve aktif link vermeden yayımlayanlar hakkında yasal işlem başlatılır.
